را پس از ايمان با فسق ياد كنيد بهتر است بگوئيم : فسوق مخصوص بذمّ بئس است و مراد از آن خطاب كننده يا خطاب شده است يعنى فسوق و نظير آن بد نامى است كه به كسى بعد از ايمانش نسبت داده شود و يا خود شخص در اثر تلقيب بد فاسق گردد . * ( « تَبارَكَ اسْمُ رَبِّكَ ذِي الْجَلالِ وَالإِكْرامِ » ) * رحمن : 78 . * ( « وَاذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةً وَأَصِيلًا » ) * انسان : 25 . * ( « وَذَكَرَ اسْمَ رَبِّه فَصَلَّى » ) * اعلى : 15 . در اين گونه آيات مراد ذكر خداوند است و قيد اسم ظاهرا براى آنست كه خدا را فقط با قلب ياد نكنيد بلكه با زبان و ذكر نامهاى حسناى او هم ياد نمائيد . [ بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحيمِ ] مخفى نماند مجموع سوره هاى قرآن صد و چهارده است در اوائل همهء آنها بجز سورهء توبه بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم آمده است . يك بار نيز در سورهء نمل در نامهء سليمان بقوم سباء ذكر شده على هذا مجموعا صد و چهارده بار در قرآن مجيد تكرار شده است . طبرسى در مجمع البيان فرموده : باتفاق اماميه ، آن يك آيه است از سورهء حمد و از هر سورهء ديگر و هر كه آن را در نماز نخواند نمازش باطل است خواه واجبى باشد يا ندبى . و در نمازهاى جهريّه بلند گفتن آن واجب و در نمازهاى اخفاتى بلند خواندن مستحب است . در اين كه گفته شد ميان فقهاء امّت ( اهل سنت ) اختلاف هست ولى در اينكه آن جزء آيهء سورهء نمل است اختلافى نيست . آية اللَّه يزدى در عروة الوثقى فرموده : بسمله جزء هر سوره است . واجب است قرائت آن مگر در سورهء برائت . در مستمسك عروة ذيل اين مسئله فرموده : اين مطلب اجماعى است چنان كه در خلاف شيخ ، مجمع البيان ، نهاية الاحكام ، ذكرى ، جامع المقاصد و . . . نقل است . حرّ عاملى رحمه اللَّه در وسائل كتاب الصلاة ابواب قرائت باب 11